Tomasz Wiatr, Piotr Chłosta

  

Bezpieczeństwo i skuteczność mirabegronu i solifenacyny w leczeniu nadaktywnego pęcherza moczowego u pacjentów w wieku podeszłym

Safety and efficacy of mirabegron and solifenacin in elderly patient with overactive bladder Medycyna Faktów 2021; 1(50): 53-57. DOI: 10.24292/01.MF.0121.6
STRESZCZENIE

Objawy ze strony dolnych dróg moczowych, w tym parcia naglące, nietrzymanie moczu spowodowane parciem, częstomocz i nykturia, są powszechne u osób starszych i wiążą się ze znacznym pogorszeniem jakości życia. Gdy postępowanie zachowawcze, takie jak modyfikacja przyjmowania płynów czy trening pęcherza, nie łagodzi objawów, zaleca się wdrożenie postępowania farmakologicznego. Leki antymuskarynowe jako leki pierwszego rzutu w leczeniu pęcherza nadaktywnego blokują aktywność muskarynowych receptorów M2/M3 w pęcherzu i zapewniają znaczące korzyści kliniczne w terapii objawów pęcherza nadaktywnego u osób starszych, lecz ich skutki uboczne są częste, co niejednokrotnie prowadzi do dyskontynuacji leczenia. Mirabegron, agonista receptora β3-adrenergicznego, wykazuje podobną skuteczność jak leki antymuskarynowe bez ryzyka działania antycholinergicznego.

ABSTRACT

Lower urinary tract symptoms, including urgency, urgency incontinence, pollakiuria and nocturia are common in the elderly people and has significant impact on quality of life. Pharmacological treatment is recommended when conservative management, such as fluid intake normalization or bladder training, does not alleviate symptoms. Antimuscarinics were often used as the I line treatment for OAB, as these drugs block the activity of the muscarinic M2/M3 receptors in the bladder and provide a significant clinical benefit for OAB symptoms in the elderly people, but their side effects are common, often leading to treatment discontinuation. Mirabegron, a β3-adrenoceptor agonist, shows similar efficacy to antimuscarinic drugs without the risk of anticholinergic effects.

POPRZEDNIE NUMERY